To takie okropne.Takie straszne, beznamiętne uczucie. Po którym obojętniejesz na wszystko, łzy lecą ci po twarzy, rozglądasz się na wszytskie strony z zamglonym obrazem.
Po dotarciu do ciebie tej wiadomości, mija wiele godzin. Myślisz o tym non stop, na niczym innym nie możesz się skupić. Choć wydaje ci się że jednak wszystko jest okej. Wszystko dalej idzie swoim torem. Tak jak powinno.
ALE TAK NIE JEST!

Myślałam że będę jedyna. Kurczę, tak bardzo się myliłam. Boli mnie moja naiwność, moja wiara w bezsens.
Ola, wake up! Przed tobą całe życie! Nie przejmuj się! "Nie żałuj nic, wyobraź sobie że to był tylko sen". Tak. Bardzo łatwo mówić. Bardzo trudno ZROBIĆ.

Postaram się żyć własnym życiem. Owszem stało się. Nie wróci się do tego nigdy więcej.
Ale perspektywa przyszłości jakby zamazywała to co się działo. Nie, nie wspomnienia powinny być martwe. Tylko niektórzy ludzie.

Idę zajadać ryż z pieczarkami w połówce papryki i z sereeeem : D Takie na gorąco - wymysł mamy (:. Wszystko musi być jak najlepiej.

NAJLEPSZE WCIĄŻ MUSI PRZYJŚĆ.